امروز روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد سید محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار است.
به گزارش هفت گرد، زبان فارسی، قلب تپنده فرهنگ ماست. از خیام تا حافظ، هر کلمه گواهی بر شکوه تاریخ ماست. ادبیات فارسی تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست؛ این زبان هویت و روح ملت ماست.
شهریار؛ اهل تبریز و شاعر ملت‌ها
محمدحسین شهریار پلی میان فرهنگ‌ها ساخت. او با زبان فارسی و ترکی، از عشق و ایمان گفت. شهریار نه تنها در ایران، بلکه در قلب تمامی فارسی‌زبانان جهان می‌درخشد. او میراث‌دار اصالت و مروج مدرنیته در شعر کلاسیک بود.
تهدید خاموش؛ ورود ادبیات سخیف به کلام نسل نو
امروزه نسل جدید در گفتار و نوشتار روزمره، بی‌محابا از کلمات غیرمتعارف و شکسته‌نویسی‌های غیراصولی استفاده میکند. این روند ساختار استوار زبان فارسی را هدف گرفته است. وقتی زبان معیار جای خود را به ترکیبات نازل می‌دهد، هویت ملی ما تدریجاً رنگ می‌بازد. تداوم این سبک گفتاری، نه یک «نوگرایی»، بلکه ضربه‌ای مهلک بر پیکره ادبیات کهن ماست.
چگونه زبان فارسی را از گزند مصون بماند؟
برای حفظ این میراث نباید تنها به تماشا ایستاد. ما باید:
- خواندن را عادت کنیم: کتاب‌های کلاسیک و معاصر را به خانه ببریم.
- تولید محتوای درست: در فضای مجازی از واژگان صحیح و استوار استفاده کنیم.
- آموزش نسل نو: ادبیات را از یک درس خشک، به یک تجربه لذت‌بخش تبدیل کنیم.
- حمایت از نویسندگان: از قلم نویسندگانی که برای حفظ اصالت زبان می‌جنگند، حمایت کنیم.
زبان ما امانت گذشتگان است. بیایید با دقت از آن پاسداری کنیم.
در آخر شعرنابی از شهریار تقدیم شما می شود:
گرچه پیر است این تنم ، دل نوجوانی میکند
در خیال خام خود هی نغمه خوانی میکند
شرمی از پیری ندارد قلب بی پروای من
زیر چشمی بی حیا کار نهانی میکند
عاشقی ها میکند دل ، گرچه میداند که غم
لحظه لحظه از برایش نوحه خوانی میکند
هی بسازد نقشی از روی نگاری هر دمی
درخیالش زیر گوشش پرده خوانی میکند
عقل بیچاره به گِل مانده ولیکن دست خود
داده بر دست ِ دل و، با او تبانی میکند
گیج و منگم کرده این دل، آنچنانی کاین زبان
همچو او رفته ز دست و، لنَتَرانی میکند
گفتمش رسوا مکن ما را بدین شهرو دیار
دیدمش رسوا مرا ، سطحِ جهانی میکند
بلبلی را دیده دل اندر شبی نیلوفری
دست وپایش کرده گم، شیرین زبانی میکند