اسرافیل شیرچی، خوشنویس برجسته، در یادداشتی به مناسبت روز بزرگداشت مولانا، از پیوند دیرین خود با «نی» و اشعار جلالالدین بلخی میگوید. او معتقد است «نی» تنها یک ابزار موسیقی نیست؛ بلکه «زبان مادری» اوست که ریشه در خاطرات کودکیاش در نیزارهای شمال دارد.
به گزارش هفت گرد، شیرچی روایت میکند که چگونه در دوران یادگیری هنر، «نی» استادِ واقعی او بود. این ساز، رسمِ قط زدن، صبر و تسلیم را به او آموخت. از نگاه او، همنشینی با قلمنی، راهی برای ورود به جهان معنا و فلسفه عشق در آثار مولاناست.
این هنرمند تأکید دارد مولانا با انتخاب «نی» برای آغاز مثنوی، حقیقتی بزرگ را بازگو کرده است. او معتقد است سادگی «نی» با فطرت انسان پیوند دارد و هنر باید آدمی را از اسارتهای مادی رها کند. برای شیرچی، خوشنویسیِ آثار مولانا، راهی برای رسیدن به آن خلوص و کمالی است که رومی در اشعارش جستجو میکرد.
به باور اسرافیل شیرچی، در مکتب مولانا، هنر نباید در بندِ تکنیک بماند؛ بلکه باید ابزاری برای پالایش روح و حرکت به سوی آفریدگار باشد. این یادداشت، دعوتی است به رقصِ قلم بر کاغذ و سماعِ اندیشه در منظومه عرفانی مولانا.